Πάντα με γοήτευε να διαβάζω αλληλογραφία ανθρώπων που στιγμάτισαν την ανθρωπότητα. Τι να πρωτογράψεις γι’αυτό το βιβλίο; Ήταν καλλιτέχνης η Βιρτζίνια Γουλφ; Ήταν εκδότης, συγγραφέας, ποιήτρια; Πόσα μπορούσαν να την χαρακτηρίσουν και πόσα ακόμα δεν γνωρίζουμε;
Σε αυτό το μικρό βιβλίο παίρνουμε μια μικρή γεύση από τον πολυδιάστατο χαρακτήρα της και μαγευόμαστε από τα λόγια της που κρύβουν τόση αλήθεια!
Ξεκινώντας η Γουλφ σχολιάζει τα λόγια ενός ηλικιωμένου άντρα: «Τα φτηνά ταχυδρομικά τέλη, έλεγε ο γηραιός κύριος, σκότωσαν την τέχνη της επιστολογραφίας. Κανείς, συνέχιζε, ενώ εξέταζε ένα φάκελο μέσ’από τα γυαλιά του, δεν έχει χρόνο ούτε να βάλει τα πνεύματα.» Απαντώντας η ίδια λίγο πιο κάτω, αναφέρει: «..ανοησίες, η τέχνη της επιστολογραφίας μόλις γεννήθηκε. Είναι παιδί των φτηνών ταχυδρομικών τελών.»
Μέσα από το κείμενό της, δίνει κουράγιο στον νέο ποιητή να ανθίσει, να εξελιχθεί και να μην φοβηθεί την κριτική του κόσμου. «Γράφε, λοιπόν, τώρα που είσαι νέος, όσες ανοησίες θές….. Έτσι θα μάθεις να γράφεις. Αλλά αν δημοσιεύσεις, η ελευθερία σου θα ελεγχθεί. Θα σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι. Θα γράφεις για τους άλλους, ενώ θα’πρεπε να γράφεις μόνο για τον εαυτό σου.» Αξιολάτρευτη και τόσο αληθινή, δεν βρίσκετε;
Εκδόσεις ΑΓΡΑ 1997
Μετάφραση και επίμετρο Αρης Μπερλής
Σελίδες 53
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου